بنابر قوانين كپلر كه بعدها نيوتن آن را بسط داد هنگامي كه دو جسم به دور يكديگر ميگردند زمان تناوب گردششان با افزايش فاصلة بين آنها افزايش مييابد و با افزايش مجموع جرم آنها كم ميشود. بسياري از ستارههايي كه در آسمان ميبينيم منفرد نيستند و در مجموعههايي دوتايي به روي يكديگر ميگردند از روي زمان تناوب و فاصلة ستارههايي دوتايي ميتوان جرم مجموع آنها را بدست آورد.
M+m=
كه در آن M+m مجموع دو جرم بر حسب واحد جرم خورشيد است و P زماني كه لازم است تا خط واصل دو ستاره يك دوران كامل را تمام كند (كه بر حسب سال بيان ميشود) و a فاصلة متوسط بين دو ستاره (بر حسب واحد نجومي) است. فاصلة «a» و دورة تناوب «p » از روي مشاهدة مستقيم تعيين ميشود و جرم منظومة دوتايي M+m به كمك فرمول بالا محاسبه ميشود. اخترشناسان با استفاده از يكي ديگر از قوانين نيوتن ميتوانند جرم هر يك از مؤلفههاي اين مجموعة دوتايي را محاسبه كنند و براي به دست آوردن جرم ستارههاي منفرد اخترشناسان از مقايسة طيف ستاره با طيف مؤلفههاي ستارههاي دوتايي استفاده ميكنند. با استفاده از اين قانون ميتوان جرم ستارهها را از روي طيفشان تخمين زد
M+m=
كه در آن M+m مجموع دو جرم بر حسب واحد جرم خورشيد است و P زماني كه لازم است تا خط واصل دو ستاره يك دوران كامل را تمام كند (كه بر حسب سال بيان ميشود) و a فاصلة متوسط بين دو ستاره (بر حسب واحد نجومي) است. فاصلة «a» و دورة تناوب «p » از روي مشاهدة مستقيم تعيين ميشود و جرم منظومة دوتايي M+m به كمك فرمول بالا محاسبه ميشود. اخترشناسان با استفاده از يكي ديگر از قوانين نيوتن ميتوانند جرم هر يك از مؤلفههاي اين مجموعة دوتايي را محاسبه كنند و براي به دست آوردن جرم ستارههاي منفرد اخترشناسان از مقايسة طيف ستاره با طيف مؤلفههاي ستارههاي دوتايي استفاده ميكنند. با استفاده از اين قانون ميتوان جرم ستارهها را از روي طيفشان تخمين زد
+ نوشته شده توسط رضا طالب زاده در یکشنبه نوزدهم شهریور 1385 و ساعت
11:7 |