http://razegity.blogfa.com/ fa blogfa.com Sat, 16 Aug 2008 14:10:59 GMT http://razegity.blogfa.com/post-31.aspx <div style="text-align: right;"><p>دانشمندان کهکشانی کشف کرده‌اند که مانند یک کارخانه‌ی ستاره‌سازی، سالانه 4000 ستاره تولید می‌کند.<br /><br /><br /><br />ستاره‌شناسان،‌ یک ماشین کیهانی تولید ستاره کشف کردند. کهکشانی در جهان بسیار دور که با آهنگی شگفت‌انگیز ستاره تولید می‌کند: 4000 ستاره در سال. در مقایسه، کهکشان خود ما هر سال 10 ستاره تولید می‌کند. این آهنگ باور نکردنی نشان می‌دهد که برای اولین بار شاهد شکل‌گیری یکی از بزرگترین کهکشان‌های بیضوی هستیم<br />این کشف حاصل رصد چندین تلسکوپ در طول موج‌های مختلف است. در نور مریی این کهکشان به خاطر فاصله‌ی زیادش به صورت لکه‌های محوی دیده می‌شود. اما مشاهده این لکه‌های محو در طول موج‌های فروسرخ و طول موج‌های زیرمیلیمتری، آن را به صورت یکی از درخشان‌ترین کهکشان‌های دوردست نشان می‌دهد. درخشندگی قیاسی از آهنگ تولید ستاره در کهکشان است. شناخت این کهکشان با چنین خواص غیر عادی تنها با بررسی آن در تمام طیف الکترومغناطیسی امکان‌پذیر بود.<br /><br />این کهکشان در دسته کهکشان‌های «ستاره‌زا» (starburst) قرار دارد و درخشنده‌ترین آن‌ها در جهان بسیار دور به حساب می‌آید. دلیل این درخشندگی، شمار عظیم ستاره‌های جوان در آن است. هنگامی که ستاره‌ها زاده می‌شوند، در سطح بالایی نور فرابنفش می‌تابانند و مقدار زیادی غبار تولید می‌کنند. غبار نور فرابنفش را جذب می‌کند و گرم می‌شود،‌ سپس با تابش در طول موج‌های فروسرخ و زیرمیلیمتری، گرما را به محیط پس می‌دهد. فرآیندی که باعث می‌شود این کهکشان در نور فروسرخ به طور غیر عادی بدرخشد. <br />ستاره شناسان در طول موج مریی فاصله دقیق این کهکشان را اندازه گرفتند:‌ 3/12 (دوازده و سه دهم) میلیارد سال نوری. دیدن این کهکشان به معنی تماشای جهان در سن 3/1 (یک و سه دهم) میلیارد سال نوری است (سن جهان 7/13 (سیزده و هفت دهم) میلیارد سال برآورد شده است). اگر سن جهان را با سن یک انسان مقایسه کنیم، این کهکشان را در 6 سالگی جهان می‌بینیم. آهنگ ستاره‌سازی این کهکشان با استفاده از طول موج‌های رادویی اندازه گرفته شده است: 1000 تا 4000 ستاره در سال. با این آهنگ، کهکشان تنها 50 میلیون سال زمان نیاز دارد تا به کهکشانی هم‌اندازه بزرگترین کهکشان‌هایی که امروزه می‌بینیم تبدیل شود. زمانی نه چندان طولانی در مقیاس کیهانی. پیش از این کشف، دورترین کهکشانی که چنین آهنگی را نشان می‌داد، کهکشانی در فاصله 7/11(یازده و هفت دهم) میلیارد سال نوری در سن 9/1 ( یک و نه دهم) میلیارد سال جهان بود.<br /><br />تولید ستاره در این کهکشان با «مدل سلسله مراتبی»(Hierarchical model)، متعارف‌ترین تئوری شکل‌گیری کهکشان‌ها، ناسازگار است. بنابر این تئوری، کهکشان‌ها ستاره‌هایشان را به آهستگی و با گذر زمان، با مصرف قسمت کوچکی از مواد کهکشانی می‌سازند و نه در فرآیند بزرگی از ستاره‌سازی آنچنان که در این کهکشان دیده می‌شود. پرسش این است که این کهکشان یک استثنا است یا این‌که بیشتر کهکشان‌هایی که در ابتدای جهان شکل گرفته‌اند چنین آهنگ بالایی از تولید ستاره داشته‌اند. پاسخ این سوال می‌تواند سطح سازگاری تئوری سلسله مراتبی را با واقعیت تعیین کند </p></div><div style="text-align: right;"> </div> Sat, 16 Aug 2008 14:10:59 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=31 razegity http://razegity.blogfa.com/post-31.aspx http://razegity.blogfa.com/post-30.aspx <div class="body"><div id="post_message_156989"><b>گروهی از دانشمندان کشف کردند که یک سحابی بسیار بزرگ در حال نزدیک شدن به کهکشان راه‌شيري است و با برخورد به آن در کم‌تر از ۴۰ ميليون سال آينده، آتش بازي بزرگي به راه مي‌اندازد.</b><br /> <br /> در نشست تخصصی انجمن نجوم آمریکا در ایالت تگزاس، گروهی از دانشمندان کشف اخیر خود را درباره‌ي برخورد یک توده‌ي عظیم از گاز هیدروژن با کهکشان راه شیری در کم‌تر از ۴۰ میلیون سال بعد اعلام کردند. بر این اساس، سحابی اسمیت که هیدروژن کافی برای تولید بیش از یک میلیون ستاره خورشید مانند را دارد، با فاصله‌ی تنها ۸ هزار سال نوری از کهکشان ما، با سرعت بسیار به سمت قرص راه شیری در حرکت است. با برخورد این سحابی در فاصله بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون سال بعد، آتش بازی مهیبی در راه شیری پدید می‌آید.<br /> این توده که در سال ۱۹۶۳ کشف شده است با پهنای ۲۵۰۰ سال نوری و طول ۱۱ هزار سال نوری، توجه گروهی از اخترشناسان را به خود جلب کرد تا دانشمندان با تلسکوپ رادیویی «گرین بنک»(Green Bank)، به رصد آن بپردازند.<br /> این توده پس از برخوردی با زاویه حدود ۴۵ درجه به یکی از بازوهای کهکشان، با تغذیه ستاره‌های راه شیری و برهم زدن شکل خوشه‌های ستاره‌ای، مقدمه ظهور ابرنواخترهای پی درپی پس از چند میلیون سال خواهد بود، که بی شباهت به آتش بازی کریسمس نیست!(محل برخورد و چگونگی آن را در شکل مقابل ببینید)<a href="http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/1386102475432302/SC1_small.jpg&MaxWidth=225" target="_blank">http://www.nojum.ir/Common/Thumbnail...g&MaxWidth=225</a><br /> این دانشمندان با نقطه گذاری بیش از ۴۰۰۰۰ منطقه از این سحابی به منظور تعیین دقیق شکل و موقعیت سحابی، اندازه ظاهری این توده را در آسمان زمین در حدود ۱۵ درجه برآورد کردند یعنی ۳۰ برابر قطر ماه در آسمان! اما به خاطر این که در سحابی ستاره‌ای وجود ندارد، به صورت مرئی دیده نمی‌شود.<br /> دانشمندان در ابتدا قادر به تشخیص این که این توده از کهکشان خارج می‌شود، یا از آن دور می‌شود نبودند، ولی پس از مشاهده سرعت زیاد توده و رصد آشفتگی در نواحی نزدیک به توده متوجه نزدیک شدن سحابی به کهکشان شدند. در این برخورد منظومه شمسی با زاویه‌ای در حدود ۹۰ درجه، از محل برخورد دور خواهد بود.<br /> مچنین اثرات ناشی از نیروهای کشندی راه شیری در این سحابی مشاهده شده است که شباهت زیادی به اثر گرانش خورشید به دنباله‌دارها در منظومه شمسی دارد و ممکن است موجب گسیختگی و از هم پاشیدن قسمت‌های کم چگال سحابی قبل از برخورد بخش چگال توده شود.<a href="http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/1386102475432302/SC3_small.jpg&MaxWidth=225" target="_blank">http://www.nojum.ir/Common/Thumbnail...g&MaxWidth=225</a><br /> پس از برخورد توده به راه شیری، گاز هیدروژن همچون بارانی بر کهکشان فرو خواهد ریخت که در این مرحله احتمال تشکیل سریع ستاره‌های پرجرم و بزرگ به خاطر شوک برخورد و تزریق گاز هیدروژن وجود دارد.<br /> گروهی از دانشمدان علت پیدایش حلقه‌ای از ستاره های درخشان به نام کمربند «گلد»(Gold) در نزدیکی خورشید را تصادمی مشابه با راه شیری در گذشته می‌دانند.<br /> منبع:<a href="http://www.nrao.edu/" target="_blank">http://www.nrao.edu/</a></div> </div> Tue, 25 Mar 2008 15:21:09 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=30 razegity http://razegity.blogfa.com/post-30.aspx http://razegity.blogfa.com/post-29.aspx طرح‌های کاوش در اروپا، قمر مشتری، که همواره مورد توجه دانشمندان بوده این بار جدی تر مطرح شده است. دانشمندان در پی فرستادن یک زیر دریایی به اقیانوس‌های زیر سطح این قمر هستند.<BR/><BR/><BR/>به اعتقاد بسیاری از دانشمندان علوم سیاره‌ای، اروپا، قمر مشتری، بهترین گزینه برای همراهی زمین در پذیرش حیات است. فضاپیماهایی چون ویجر و گالیله شواهدی به دست آورده‌اند که نشان از وجود اقیانوسی عمیق و احتمالا گرم در زیر یخ‌های تکه تکه آن دارد. در مقاله‌ای که در شماره‌ی ماه جولای نشریه &#171;مهندسی هوافضا&#187;(Aerospace Engineering) منتشر شده است، یک مهندس مکانیک انگلیسی پیشنهاد ارسال یک زیر دریایی برای بررسی اروپا را ارائه داده است.<BR/><BR/>پیشنهاد &#171;کارل راس&#187;(Carl Ross)، استاد دانشگاه پورتس موث در انگلستان، ساخت یک زیردریایی از آلیاژ چندین فلز است. او همچنین منابع تغذیه راحت‌تر، وسایل ارتباطی بهتر و سیستم‌های پیشران قوی‌تری را برای مقاله &#171;طرح یک زیردریایی برای پیمایش اقیانوس‌های اروپا&#187; در نظر گرفته است.<BR/><BR/>مقاله‌ی راس روش‌های مختلف ساخت این زیردریایی را با توانایی تحمل فشار زیاد در زیر لایه‌های یخ اروپا بررسی می‌کند. دانشمندان معتقدند که این اقیانوس‌ها بیش از ۱۰۰کیلومتر عمق دارند، یعنی چیزی در حدود ۱۰برابر اقیانوس‌های زمین.<BR/>زیردریایی راس طولی برابر سه متر و قطری به اندازه‌ی یک متر خواهد داشت. به اعتقاد او، اگرچه استیل و تیتانیوم توانایی لازم را برای تحمل فشار آب دارند اما به خوبی شناور نمی‌شوند پس زیردریایی مانند یک سنگ به عمق اقیانوس می‌رود. آلیاژ فلزات و ترکیبات سرامیک می‌تواند بهترین انتخاب باشد.<BR/><BR/>در طرح راس، یک سلول سوختی(Fuel Cell) انرژی مورد نیاز را برای حرکت، ارتباطات و ابزار علمی تأمین می‌کند. اما این نکته نیز یادآوری شده که پیشرفت تکنولوژی می‌تواند در سال‌های آتی منابع انرژی بهتری را معرفی کند.<BR/>به نظر راس مأموریت به اروپا تا قبل از ۱۵ یا ۲۰ سال دیگر میسر نخواهد شد. نظری که &#171;ویلیام مک کینون&#187;(William McKinnon) ، استاد علوم زمین و سیاره‌ای دانشگاه واشینگتون در میسوری، آن را تأیید می‌کند:&quot;بررسی اروپا با یک مدارگرد بسیار دشوار و پرهزینه است اما هزینه‌ی آن بسیار کمتر از فرود یا ورود به اقیانوس‌های آن است. در آینده، زمانی که توانستیم قطر پوسته‌ي یخی را تخمین بزنیم می‌توانیم به طور جدی به مشکلات مهندسی آن بیندیشیم. در حال حاضر بهتر است به فکر مکان‌هایی باشیم که یخ‌های سطح اروپا شکسته است و از مدار می‌توان ترکیبات آن را بررسی کرد&quot;.<BR/><BR/>آزمایشگاه جت پروپالشن(JPL) ناسا هم اکنون در حال کار بر روی ایده‌ی ساخت کاوشگری به نام &#171;کاوشگر اروپا&#187;(Europa Explorer) است. هدف از این طرح، قرار دادن مدارگردی با ارتفاع کم برای تأیید وجود آب در زیر لایه‌های یخ اروپا، نقشه برداری از پراکندگی ترکیباتی که در تحقیقات بیوشیمی اهمیت دارند و همین طور بررسی وضعیت سطح و زیر سطح اروپا برای کاوشگرهای بعدی است. به گفته‌ی مک کینون این ماموریت می‌تواند وجود این اقیانوس، قطر یخ‌ها و مناطقی را که قطر یخ‌ها در آن ها کم تر است نشان دهد&quot;. او می‌افزاید که یک مدارگرد نقاط گرمی را که نشان از فعالیت‌های زمین شناختی و یا حتی آتش فشانی دارند مشخص و تصاویری با کیفیت بالا، که برای برنامه ریزی هر نوع فرود به آن نیاز داریم، تهیه می‌کند.<BR/>اروپا که اندکی از ماه، قمر زمین، کوچک‌تر است، سطحی بدون دهانه‌های برخوردی دارد که به معنی جوانی پوسته آن است. مطابق یافته‌های فضاپیمای گالیله یخ‌های نزدیک سطح ذوب می‌شوند و به سطح می‌رسند سپس دوباره یخ می‌بندند و بدین ترتیب سطح اروپا همواره در حال تغییر است.<BR/><BR/>درحالی که دمای سطحی اروپا در حدود ۱۳۰کلوین(۱۴۲- درجه سانتیگراد) است، دمای داخلی می‌تواند در حدی باشد که یخ زیرین را ذوب کند. این گرمای داخلی حاصل از نیروهای کشندی(جزر و مدی) بین مشتری و سایر اقمار آن است.<BR/><BR/>دانشمندان معتقدند که همین نیروها باعث ایجاد گرما در قمر آتش فشانی مشتری، یو، می شود. احتمال دیگر وجود جریان‌های دریایی به عنوان منبع انرژی است که در زمین باعث ایجاد شرایط مناسب برای تشکیل تجمعاتی از باکتری‌های سخت جان می‌شود. وجود این جریانات در اروپا می‌تواند احتمال وجود حیات را افزایش دهد.<BR/><BR/>این اولین طرح زیردریایی راس برای جایی غیر از زمین است. او که بیش از ۴۰سال به طراحی زیردریایی‌های زمینی مشغول بوده، در این باره می‌گوید:&quot;بزرگترین مشکلی که داشتم این بود که این زیردریایی باید توانایی ذوب یا حفاری حدود ۶ کیلومتر یخ سطحی را داشته باشد. به همین دلیل به نظر می‌رسيد که یک راکتور هسته ای برای تأمین انرژی مورد نیاز ضروری است&quot;.<BR/>به گفته مک کینون که یک مأموریت به اروپا را فوق العاده مهم ارزیابی می‌کند، اروپا مکانی است که به احتمال بسیار زیاد حاوی آب مایع به میزان زیاد، منابع انرژی و عناصر مورد نیاز برای حیات، مانند کربن، نیتروژن، گوگرد و فسفر است.<BR/><BR/>اما آیا واقعا در اروپا موجوداتی زندگی می‌کنند؟ به نظر می رسد که براي پاسخ به اين پرسش باید منتظر ماند.<BR/>منبع: http://www.universetoday.com Tue, 11 Sep 2007 14:27:04 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=29 razegity http://razegity.blogfa.com/post-29.aspx http://razegity.blogfa.com/post-28.aspx کشف مقادیر عظیم آب در اطراف یک پیش ستاره<BR/>در تحقیقی که گروهی از دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر انجام دادند، موفق شدند مقادیر زیادی آب در اطراف یک پیش ستاره کشف کنند. <BR/> <BR/>در این تحقیق دانشمندانی از دانشگاه &#171;روچستر&#187; (Rochester) موفق به کشف مقدار زیادی بخار آب در اطراف پیش ستاره‌ای به نام NGC ۱۳۳۳-IRAS ۴B شدند. مقدار آب یافت شده در حوالی این پیش ستاره به قدری زیاد است که با آن می توان پنج بار تمام دریاها و اقیانوس‌های زمین را از آب پر کرد.<BR/><BR/>آب به وفور در عالم یافت می‌شود. مدتی پیش اسپیتزر برای اولین بار وجود آب را در جو سیاره‌ی فرا خورشيدي HD ۱۸۹۷۳۳b نشان داده بود و اینک دراین تحقیق از میان ۳۰ پیش ستاره‌ای که دانشمندان در نظر گرفته بودند بخار آب را در هاله‌ی ابر پیرامون یکي از آن‌ها یافت.<BR/>ستارگان از ابر وسیعی از گاز که بیشتر از هیدروژن تشکیل شده است٬ متولد می‌شوند. با زیاد شدن جاذبه‌ی گوی تشکیل شده در بخش مرکزی سحابی، مواد پیرامون به سمت آن کشیده می‌شوند و در نهایت به دور آن می‌گردند. در این مرحله عملاً پیش ستاره‌ای تشکیل شده که به سه بخش تقسیم می‌شود: گوی چگالی از مواد که در مرکز توده قرار دارد و مواد اطراف را به سمت خود جذب می‌کند و بزرگ‌تر و در همین حال گرم‌تر می‌شود٬ صفحه‌ای از مواد که به دور این گوی می‌گردد و در نهایت ابری پیرامون این دوبخش که کل سیستم را احاطه می‌کند.<BR/>گرچه آب به وفور در کیهان یافت می شود ولی با بررسی‌های زیاد برای نخستین بار اسپیتزر موفق به کشف آب در یک اطراف پیش ستاره شد. دلیل این که در این تحقیق از حدود ۳۰ پیش ستاره‌ی مورد بررسی تنها در یکی آب یافت شده این است که برای کشف آب تلسکوپ باید بتواند دید مطلوبی به بخش‌های مرکزی سامانه داشته باشد و این موضوع به جهت گیری و زاویه‌ی قرار گیری سامانه نسبت به ما بستگی دارد. در نمونه‌ی اخیر که آب فراوانی در آن یافت شده، این جهت گیری چنان است که تلسکوپ می‌تواند به خوبی بخش‌های مرکزی پیش ستاره را زیر نظر بگیرد.<BR/><BR/>دانشمندان معتقدند که آب موجود در این سامانه از بخش‌های خارجی و ابر قطور پیرامون سیستم به بخش‌های داخلی می‌بارد و بر صفحه‌ی گرد و غباری که به دور ستاره می‌گردد٬ فرو می‌ریزد. این صفحه از مواد می‌تواند در آینده منجر به تولد سیارات شود. <BR/>دنباله‌دارها و سیارک‌های سرگردان آب را به زمین آورده‌اند. حال اگر روزی در صفحه‌ی مواد در حال گردش به دور این پیش ستاره نیز سیاره‌ای سنگی به وجود آید، آب موجود که البته فعلا به صورت بخار آب است، می‌تواند به صورت قطعات یخ زده در سیارک‌ها و دنباله‌دارها به سمت سیاره رفته و با سقوط روی آن در نهایت به صورت دریاهایی روی آن پخش گردد. درست مانند آنچه در زمین اتفاق افتاده است.<BR/><BR/>شناخت آب به شناخت فرآیند تکاملی مجموعه‌های ستاره‌ای و درک ساز و کار تشکیل سیارات در این مجموعه‌ها کمک شایانی می‌کند. مثلا می‌توان از آب به عنوان شناساگری در پیدا کردن چنین صفحاتی از مواد به دور ستارگان استفاده کرد یا می‌توان به کمک آب و مطالعه روی آن به ویژگی‌هایی از سیستم پی برد. به عنوان مثال در پیش ستاره‌ی مذکور دما به حدود ۱۷۰ کلوین می‌رسد و چگالی این سیستم چیزی در حدود ۱۰ میلیارد مولکول هیدروژن در سانتی متر مکعب است. این داده‌ها با بررسی روی آب موجود در این پیش ستاره به دست آمده که نشان دهنده‌ی لزوم مطالعه‌ی بیشتر پیرامون آب و نقش آن در تکامل منظومه‌های ستاره‌ای است. <BR/>منبع:www.astronomy.com Tue, 11 Sep 2007 14:17:42 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=28 razegity http://razegity.blogfa.com/post-28.aspx http://razegity.blogfa.com/post-27.aspx <HR style="COLOR: #d1d1e1" SIZE=1> <!-- / icon and title --><!-- message --> <DIV id=post_message_83522>هر ساله در اوایل اردیبهشت، مي‌توانيد شاهد آتش بازي هيجان انگيزي در آسمان باشيد. شبهای 2 تا 7 اردیبهشت ماه هر سال، میزبان شهابهایي از سمت صورت فلكي شلیاقی هستند.<BR> <HR> </DIV>بارش شهابی شلیاقی امسال، در حالی به اوج خود می رسد، که صور فلکی تابستانی نیمه شب و در افق شرقی در آسمان ظاهر می شوند. هر موقعيت کانون بارشساله <BR>که زمین از میان توده ذرات دنباله دار تاچر(Tatcher) عبور می کند، علاقه مندان به رصد بارش های شهابی خود را برای دیدن ۱۰ الي ۲۰شهاب شلیاقی در ساعت آماده می‌کنند.<BR>این بارش که کانون آن در صورت فلکی شلیاق قرار دارد، هر ساله شهابهایی را با سرعت حدود ۴۸ km/sec روانه جو زمین می کند.<BR>بر اساس گزارش های رصدی ای بارش در سال ۱۸۰۳ میلادی تبدیل به یک طوفان شهابی با ۷۰۰=ZHR*(تعداد شهابهاي سمت الراسي در ساعت) شهاب شد. این بارش قرار است، امسال بر خلاف چند سال گذشته نمایش زیبایی را به اجرا درآورد. بر اساس پیش بینی‌ها رصدگران احتمالاً بتوانند در هر ساعت حدود ۹۰ شهاب را در آسمان شمارش کنند.<BR>بارش شهابی شلیاقی، امسال در حالی به اوج خود می رسد، که کانون بارش در ساعت ۲۰:۵۶ شامگاه دوم اردیبهشت طلوع می کند و همچنین هلال ۶ روزه ماه در ساعت ۲۴:۵۵ غروب می کند، و بارش حدود ساعت ۲ بامداد سوم اردیبهشت به اوج می رسد.<BR>اما نگران ماه نباشید! بعد از تاریک شدن آسمان و قبل از طلوع کانون می توانید، شهابهایی را ببینید که به سمت صور فلکی عوا و جاثی حرکت میکنند و خوشبختانه به دلیل فاصله زیاد ماه از کانون بارش(ماه در غرب اسمان است) نور ماه هیچ مزاحمتی برای رصد ایجاد نمی کند.<BR>هنگام رصد ممکن است، شهابهایی را ببینید که اگر خلاف جهت حرکتشان را امتداد دهید به صورت فلکی شلیاق نرسند! این شهابها ممکن است، شهابهای کشتیدمی یا اتا-دلوی باشند که این شبها فعال اند.<BR>۲ بارش شهابی دیگر نیز شناخته شده اند، که کانونشان در صورت فلکی شلیاق قرار دارد: <BR>بارش شهابی آلفا شلیاقی و بارش ژوئن شلیاقی که به ترتیب از اواسط تیر تا اواسط مرداد ماه و از اواسط خرداد تا اوایل تیر فعال اند.<BR>شهابهای آلفا شلیاقی به قدری کم نورند که برای دیدنشان بهتر است از دوربین دوچشمی یا تلسکوپی با میدان دید باز استفاده کنید؛ و همچنین بارش شهابی ژوئن شلیاقی که قدر شهابهای آن به طور متوسط ۳+ است که دیدنشان را کمی مشکل می کند.<BR>رصد بارش شهابی شلیاقی در بامداد ۳ اردیبهشت؛ می تواند تجربه جالبی برای عکاسی و رصد شهابها باشد. پس از همین الان برای رصد شهابهای شلیاقی برنامه ریزی کنید.<BR><BR>*ZHR=۷۰۰: به اين معناست كه اگر كانون بارش در سمت الراس شما باشد و بقيه شرايط مساعد باشند به طور ميانگين شما تعداد ۷۰۰ شهاب را خواهيد ديد. Sat, 23 Jun 2007 15:51:44 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=27 razegity http://razegity.blogfa.com/post-27.aspx http://razegity.blogfa.com/post-26.aspx <FONT face=impact size=3>بنابر قوانين كپلر كه بعدها نيوتن آن را بسط داد هنگامي كه دو جسم به دور يكديگر مي‌گردند زمان تناوب گردششان با افزايش فاصلة بين آنها افزايش مي‌يابد و با افزايش مجموع جرم آنها كم مي‌شود. بسياري از ستاره‌هايي كه در آسمان مي‌بينيم منفرد نيستند و در مجموعه‌هايي دوتايي به روي يكديگر مي‌گردند از روي زمان تناوب و فاصلة ستاره‌هايي دوتايي مي‌توان جرم مجموع آنها را بدست آورد.<BR><BR>M+m= <BR>كه در آن M+m مجموع دو جرم بر حسب واحد جرم خورشيد است و ‍P زماني كه لازم است تا خط واصل دو ستاره يك دوران كامل را تمام كند (كه بر حسب سال بيان مي‌شود) و a فاصلة متوسط بين دو ستاره (بر حسب واحد نجومي) است. فاصلة «a» و دورة تناوب «p » از روي مشاهدة مستقيم تعيين مي‌شود و جرم منظومة دوتايي M+m به كمك فرمول بالا محاسبه مي‌شود. اخترشناسان با استفاده از يكي ديگر از قوانين نيوتن مي‌توانند جرم هر يك از مؤلفه‌هاي اين مجموعة دوتايي را محاسبه كنند و براي به دست آوردن جرم ستاره‌هاي منفرد اخترشناسان از مقايسة طيف ستاره با طيف مؤلفه‌هاي ستاره‌هاي دوتايي استفاده مي‌كنند. با استفاده از اين قانون مي‌توان جرم ستاره‌ها را از روي طيفشان تخمين زد</FONT> Sun, 10 Sep 2006 07:36:21 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=26 razegity http://razegity.blogfa.com/post-26.aspx http://razegity.blogfa.com/post-25.aspx <FONT face=impact size=3>دوره‌ي زمين مركزي 2) دوره‌ي كهكشاني 3) دوره‌ي كيهاني)<BR>آغاز دوره‌ي اول در تاريخ باستان است و پايان آن قرن شانزدهم.<BR>دوره‌ي دوم از قرن 16 تا قرن 19 است، دوره‌ي سوم در قرن حاضر آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد. در دوره‌ي اول منجمان فرض مي‌كردند كه زمين در مركز جهان است و ستارگان و ماه خورشيد همه به دور زمين ساكن مي‌گردند. آنها علائم زيادي را در آسمان كشف كرده بودند. گاهشماري با دقت زياد رشد كرد. دايره‌ي البروج كسوف و خسوف تعيين شد. حتي در قرن دوم پيش از ميلاد به حركت محور زمين پي برده بودند.</FONT> Mon, 04 Sep 2006 12:02:32 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=25 razegity http://razegity.blogfa.com/post-25.aspx http://razegity.blogfa.com/post-24.aspx <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3>بنا نر تخمین اختر شناسان نیمی از سیستم های سیاره ای کشف شده در کهکشان ما حاوی سیاراتی مانند زمین می باشد</FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3></FONT></FONT></SPAN>&nbsp;</P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3></FONT></FONT></SPAN>&nbsp;</P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3>دانشمندان از يك دهه گذشته تا كنون حدود 100 سيستم سياره اي در كهكشان كشف كرده اند كه همگي داراي سيارات غول پيكري مانند مشتري هستند. شرايط چنين سيارات عظيمي براي شكل گيري حيات، نامناسب است. اما بنابر تحقيقات اختر شناسان دانشگاه آزاد انگلستان كه در نشست ساليانه انجمن ملي نجوم اين كشور اعلام شد، سياراتي شبيه به زمين نيز بايد به وفود در اين منظومه هاي سياره اي موجود باشنداما به علت كوچك بودن، با فناورهاي فعلي، قابل مشاهده نيستند. بنابر نظر اخترشناسان، پيشرفت فناوري و ساخت تلسكوپ هاي پيشرفته تر، مشاهده چنين سيارات را تا 15 سال آينده، ميسر خوهد كرد.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> Sat, 02 Sep 2006 14:47:20 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=24 razegity http://razegity.blogfa.com/post-24.aspx http://razegity.blogfa.com/post-23.aspx <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT color=#333333 size=3>ستاره ای با فاصله ی ۱۷ هزار سال نوری از زمین کشف شد این سیاره تا کنون دور ترین سیاره ای است که دیده شده</FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3></FONT></FONT></SPAN>&nbsp;</P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 3.75pt 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: right"><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 8pt; COLOR: black; FONT-FAMILY: Tahoma"><FONT face=impact><FONT size=3>اين كشف، با همكاري دو تيم از اختر شناسان در قالب پروژه هاي " مشاهدات ميكرو گرانش در اختر فيزيك" و " آزمايش عدسي گرانشي اپتيكي" صورت گرفت. در اين پروژ ها ، از تاثير گرانشي مجموعه سيستم سياره اي ( مجموعه سياره و ستاره اي كه حول آن در گردش است) بر نور ستاره اي كه در پشت سيستم ودر فاصله اي بسيار دورتر واقع است، استفاده مي شود. اين اثر كه " عدسي گرانشي" نام دارد، اختر شناسان را قادر مي سازد تا با مطالعه دقيق نور ستاره واقع در زمينه، اطلاعاتي را در مورد سيستم سياره اي بدست آورند. تحليل اطلاعات حاصل نشان مي دهد كه جرم سياره كشف شده، حدود 1/5 برابر جرم مشتري است. فاصله اين سياره نسبت به ستاره مادر، در حدود سه برابر فاصله زمين از خورشيد است<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> Thu, 24 Aug 2006 15:05:25 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=23 razegity http://razegity.blogfa.com/post-23.aspx http://razegity.blogfa.com/post-22.aspx <H1 dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: center"><FONT face=impact><FONT size=5><SPAN lang=AR-SA style="FONT-FAMILY: Lotus; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'">سياره پلوتو</SPAN><SPAN dir=ltr style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-bidi-font-family: Lotus"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></SPAN></FONT></FONT></H1> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><SPAN dir=rtl></SPAN><FONT face=impact><FONT size=3>&nbsp;<o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3>آخرين سياره منظومه شمسي سياره پلوتو است، ممكن است بعدها در اطراف اين سياره جرم ديگري پيدا شود. پلوتو دنياي كوچكي است كه بطور متوسط حدود 6 ميليارد كيلومتر از خورشيد فاصله دارد، مدار آن، چنان بيضي شكل است كه گاهي از نپتون به خورشيد نزديكتر مي‌شود. به دليل اينكه از خورشيد دور است، جو ابرآلود ندارد و پوششي از يخ سراسر پلوتو را فرا گرفته است.<o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3>«كلايدتومبا» ستاره‌شناس در مدت يك ماه عكسبرداري از آسمان شب و مقايسه هزاران عكس با يكديگر در منطقه دايره‌البروج بالاخره به جرم سياره‌اي برخورد كرد كه 2 عكس متوالي، يك ستاره اندكي جابجا شده بود و اين كشف سياره پلوتو در سال 1930 بود.<o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3>دما در سطح اين سياره به 240 ـ درجه سانتيگراد برآورده مي‌شود، زيرا اين سياره تا فاصله حدوداً 5/7 ميليارد كيلومتر از خورشيد به عقب مي‌رود و مرزهاي منظومه شمسي را گسترش مي‌دهد.<o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3>سرعت مداري اين سياره به كمترين مقدار خود در ميان سيارات منظومه شمسي رسيده و به حدود 7/4 كيلومتر بر ثانيه مي‌رسد. به علت دوري اين سياره و عدم دسترسي ؟ به آن، مشخصات فيزيكي آن چندان معلوم نشده است.<o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0cm 0cm 0pt; DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%" align=right><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3>اين سياره هر 248 سال يكبار به گرد خورشيد مي‌چرخد. پلوتو يك قمر به نام كارون دارد.</FONT></FONT></SPAN></P><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><FONT face=impact><FONT size=3> <P class=MsoNormal dir=rtl style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: center" align=center><SPAN lang=AR-SA style="FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Lotus"><o:p></o:p></SPAN></P><o:p></o:p></FONT></FONT></SPAN> Wed, 23 Aug 2006 05:07:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razegity&postid=22 razegity http://razegity.blogfa.com/post-22.aspx